فصل ششم غلو و غاليان در تاريخ اديان افراد و گروه‌هايى پيدا شده‌اند كه در حقّ پيامبران و اولياى الهى غلو كرده‌اند و به‌عنوان غاليان شناخته شده‌اند . غلو در لغت به معنى تجاوز از حدّ است ، يعنى در وصف فرد يا چيزى بيش از آنچه در او هست ، در حق او گفته شود . در حقيقت غلو در لغت همان مبالغه كردن در وصف انسان يا چيزى است . و در اصطلاح شرع عبارت است از تجاوز كردن و مبالغه نمودن در حق پيامبران و اولياى الهى و اعتقاد به الوهيت ، يا ربوبيت آنان . قرآن كريم اهل كتاب را از غلو در حق مسيح عليه السّلام برحذر داشته مىفرمايد : يا أَهْلَ الْكِتابِ لا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَ لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ ، إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ . . . ( نساء / 71 ) . « 1 » غلو اهل كتاب ( نصارى ) اين بود كه به

--> ( 1 ) . به همين مضمون است آيه‌ى 77 سورهء مائده .